Biuro Informacji i Poszukiwań PCK działa nieprzerwanie od 1919 r. W latach 1919-1921 zajmowało się zbieraniem informacji o ofiarach powstań narodowowyzwoleńczych na ziemiach Polski skierowanych przeciw zaborcom i przekazywaniem informacji jeńcom wojennym. Biuro brało też udział w przygotowywaniu przyjęcia na granicy polskich więźniów politycznych przyjeżdżających z ZSRR i poszukiwało ich rodzin oraz dokumentów. W 1934 r. wydana została duża publikacja "Lista strat Wojska Polskiego - polegli i zmarli w latach 1918-1920".
Niestety już na początku II wojny światowej we wrześniu 1939 r., prawie doszczętnie spłonęło archiwum Biura, zawierające wiele bezcennych dokumentów i publikacji. Pracownicy Biura i wolontariusze PCK przystąpili do gromadzenia dokumentów, spisywano nazwiska obywateli polskich wysiedlonych ze swoich domów i wywożonych do obozów, zbierano informacje o poległych i opisywano odnajdywane depozyty. Na terytorium większości krajów działały Delegatury PCK, które zbierały informacje o Polakach osadzonych w obozach i udzielały im (na ile było to możliwe) pomocy. W czasie Powstania Warszawskiego w sierpniu 1944 r. ponownie spłonęły prawie wszystkie dokumenty archiwalne Biura. Pomimo działań wojennych Biuro nie zawiesiło swej działalności. Pracownicy rejestrowali straty w ludziach, zakładano szpitale i punkty opatrunkowe, odtwarzano dokumenty, przyjmowano zgłoszenia o poszukiwanie, często z konieczności zmieniając siedzibę Biura.

Po zakończeniu wojny, pracownicy przystąpili do prowadzenia poszukiwań osób zaginionych na wniosek ich rodzin. Nawiązano kontakt z kilkudziesięcioma stowarzyszeniami krajowymi Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca na całym świecie. Sprawą najpilniejszą było poszukiwanie dzieci wywiezionych na germanizację. Z 200 tysięcy wywiezionych dzieci udało się odnaleźć kilkadziesiąt tysięcy, pozostała część nie wie nic o swoim pochodzeniu.
Poza wymienionymi działaniami, w całym kraju przystąpiono do ekshumacji ofiar wojny. Zbierano informacje o miejscach pochówku, zeznania świadków egzekucji dokonywanych przez hitlerowców, opisywano depozyty. Zgromadzone dokumenty były i są podstawą do prowadzenia poszukiwań, potwierdzania losów wojennych oraz wystawiania zaświadczeń o miejscu pochowania.

Pomimo tylu lat od zakończenia II wojny światowej nadal wpływają listy z kraju i z zagranicy w sprawach związanych z wojną. Odnajdywane są jeszcze mogiły z tego okresu, a we wszystkich ekshumacjach uczestniczy przedstawiciel PCK.